English

Γιατί ο Θεός δεν σώζει την Ελλάδα;


 

(Σημείωση: Μπορεί κάποιοι να αναρωτηθούν εάν το παρόν κείμενο είναι σχετικό με τη Συνειδητή Δημιουργία και να υποστηρίξουν ότι η θέση του κανονικά θα ήταν στο site του New Earth Network όπου έχει αναρτηθεί και η επίκληση-προσευχή για την Ελλάδα που αποτελεί και την πρακτική συνέχεια αυτού του κειμένου. Ο Λόγος που επιλέχθηκε να αναρτηθεί αυτό το κείμενο στο Σύστημα Μορφογένεσις είναι για να αναδειχθεί η διάσταση της δυνατότητας και των ωφελειών μας μέσα από την  απ' ευθείας σχέση και "κοινωνία" με τις ανώτερες πνευματικές Δυνάμεις του Φωτός. Όταν αυτή η επικοινωνία (μέσω προσευχής ή άλλης μορφής ιεροπραξία ή πράξης συνειδητής δημιουργίας, όπως πχ το πρωτόκολλο του Συστήματος Μορφογένεσις), συνδεθεί με την τέχνη και επιστήμη της Συνειδητής Δημιουργίας τα αποτελέσματα είναι πραγματικά θαυματουργά) 

 

ΓΙΑΤΙ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΕΙ ΝΑ «ΣΩΣΕΙ» ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;

 

Είμαι σίγουρος ότι πάρα πολλοί από εμάς τους Έλληνες έχουμε κάνει την παραπάνω ερώτηση, είτε φανερά είτε σιωπηρά. Και ίσως κάποιοι την έχουν εκφράσει και στην πιο ευρύτερή της διατύπωση: «γιατί ο Θεός δεν επεμβαίνει να διορθώσει το κακό στη γη, όπου εκατομμύρια άνθρωποι φαίνεται να υποφέρουν, να δολοφονούνται, να υφίστανται αρρώστιες και αδικίες πέρα από κάθε φαντασία; Γιατί ο Θεός δεν παρεμβαίνει να βοηθήσει όλους αυτούς τους αναξιοπαθούντες ανθρώπους, που ως επί το πλείστον είναι τα θύματα κάποιων καταστάσεων και αποφάσεων άλλων;»

 

Η απάντηση ίσως σας σοκάρει και σας προκαλέσει θυμό, γιατί είναι πιθανό να έρθει σε αντίθεση με τις κατεστημένες θρησκευτικές και θεολογικές σας πεποιθήσεις. Ο λόγος που ο Θεός δεν παρεμβαίνει να σώσει την Ελλάδα και γενικότερα να την απαλλάξει απ’ το κακό είναι γιατί δεν έχει δικαίωμα!

Τι; Σας ακούω ήδη να φωνάζετε. Δεν έχει δικαίωμα Αυτός που είναι ο Ύψιστος, ο Παντοκράτωρ, ο Ποιητής Ουρανού και Γης, ορατών και αοράτων, ο Δημιουργός δηλαδή των πάντων;

Ναι, δεν έχει δικαίωμα, όχι γιατί δεν έχει δικαίωμα γενικά αλλά γιατί είναι απόλυτα συνεπής στο Λόγο Του. Ο Λόγος του Θεού είναι ο Νόμος της κάθε δημιουργίας. Ο Θεός είναι τόσο Δίκαιος και Ακέραιος που δεν θα μπορούσε ποτέ να καταπατήσει το Λόγο Του και κατ’ επέκταση το Νόμο Του.

 

Όταν ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο του έδωσε απόλυτη εξουσία πάνω στη Γη και απόλυτη δύναμη ελεύθερης βούλησης, σε τέτοιο βαθμό που είχε δικαίωμα, κάνοντας χρήση της ελεύθερης του βούλησης, ακόμη και να αγνοήσει το Νόμο του Θεού, δηλαδή τον ίδιο το Θεό.

Στη κείμενο Γένεσις 1-26 αναφέρεται:

« καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν, καὶ ἀρχέτωσαν τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν κτηνῶν καὶ πάσης τῆς γῆς καὶ πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπὶ γῆς γῆς.». Δηλαδή σε μετάφραση:

«Εν συνεχεία ο Θεός είπε καθ' εαυτόν “ας δημιουργήσωμεν τώρα τον άνθρωπον, σύμφωνα με την ιδικήν μας εικόνα, και να έχη την δυνατότητα να ομοιάση με ημάς. Αυτοί, (δηλ άνδρας και γυναίκα), ας είναι άρχοντες και κύριοι των ιχθύων της θαλάσσης, των πτηνών του ουρανού, των κτηνών και όλης της γης και όλων όσα έρπουν επάνω εις την επιφάνειαν της γης”».

 

Η λέξη-κλειδί του παραπάνω εδαφίου είναι η λέξη «αρχέτωσαν», δηλαδή «αυτοί (άντρας και γυναίκα) ας είναι άρχοντες και κύριοι των…»

Με το Λόγο Του ο Θεός όρισε το Νόμο Του. Είπε τον κάνουμε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και ομοίωσιν, αλλά είπε επίσης ας είναι αυτοί άρχοντες και κύριοι των ιχθύων, πετεινών, ερπετών κτλ.

Δεν είπε ο Θεός «ας είμαστε Εμείς άρχοντες και κύριοι», δηλαδή όλοι μαζί - και Θεός και άνθρωποι. Έδωσε απόλυτη δικαιοδοσία στον άνθρωπο και εξουσία πάνω στην Γη. Σε τέτοιο βαθμό που ούτε Αυτός ο ίδιος ο Δημιουργός δεν μπορεί να παρέμβει χωρίς την «ΑΔΕΙΑ» του ανθρώπου.

Το ξέρω ότι ακούγεται τρελό και ίσως έρχεται κόντρα στις θεολογικές σας πεποιθήσεις, αλλά καταλάβετε ότι αυτός ο Νόμος του Θεού δεν καταργεί την παντοδυναμία Του αλλά αποδεικνύει τη μεγάλη Του αγάπη για τον άνθρωπο τη δικαιοσύνη Του και ακεραιότητα.

 

Έτσι με αυτόν τον Νόμο ο Θεός ξεκαθάρισε μια για πάντα ότι ο πνευματικός κόσμος δεν μπορεί να επέμβει στον υλικό χωρίς την έγκριση του υλικού κόσμου.

Και ενώ όλοι έχετε σκεφτεί την ερώτηση με την οποία ξεκίνησε το κείμενο αυτό, γιατί ο Θεός δεν παρεμβαίνει, εγώ θα ήθελα να σας κάνω και την αντίθετη ερώτηση, που ίσως πολλοί από εσάς δεν την έχτε σκεφτεί αλλά είναι εξίσου σπουδαία και πρέπει να ερωτηθεί. Η ερώτηση είναι η εξής: «γιατί δεν παρεμβαίνει ο διάβολος -ή το σκοτεινό στρατόπεδο ευρύτερα- για να καταστρέψει τον άνθρωπο ολοκληρωτικά μια και έξω;» Εξάλλου το σκοτεινό στρατόπεδο δεν έχει κανένα ηθικό φραγμό για τις ενέργειές του, αλλά και από άποψη δύναμης να το πάρουμε, διαθέτει πολύ μεγάλη δύναμη σε σχέση με το άνθρωπο.

Ο λόγος ξέρετε ποιος είναι; Ο νόμος του Θεού όπως τον επισημάναμε πιο πάνω. Ο Θεός έχει απαγορεύσει δια του Λόγου (Νόμου στην ουσία) κατά την πράξη της Δημιουργίας την επέμβαση του πνευματικού κόσμου στον υλικό χωρίς την έγκριση-πρόσκληση του υλικού.

 

Έχετε προσέξει ότι, ενώ και τα δύο στρατόπεδα είναι πανίσχυρα, δεν μπορούν να παρέμβουν απευθείας αλλά μόνο μέσω ανθρώπων που θα τους δώσουν την άδεια να χρησιμοποιήσουν τον υλικό τους φορέα ως όχημα για αυτές τις δυνάμεις. Έχετε προσέξει ότι και το στρατόπεδο του κακού λειτουργεί πάντοτε μέσω της επιρροής του σε ανθρώπους και τους προωθεί σε θέσεις δύναμης για να μπορεί να προωθήσει το σχέδιο του καλύτερα; Δε θα ήταν πιο εύκολο για το στρατόπεδο του κακού να στείλει τους «δαίμονές» του και να αφανίσουν όσους ανθρώπους θέλουν ή τους στέκονται εμπόδιο στα σχέδιά τους; Είναι ανάγκη να προσπαθεί να επηρεάσει και να πείσει ανθρώπους για να κάνουν πόλεμο μεταξύ τους; Η απάντηση είναι ότι δεν έχει δικαίωμα κανένας από τον πνευματικό κόσμο, είτε από το στρατόπεδο του Φωτός είτε από το στρατόπεδο του σκότους, να εμφανιστεί κατ’ ιδίαν γιατί θα πρέπει –βάση του νόμου- να έχει υλική υπόσταση, και υλική υπόσταση έχει μόνο ο άνθρωπος (φυσικά εννοείται υλική υπόσταση με νοημοσύνη και όχι απλά υλική υπόσταση όπως το φυτικό και ζωικό βασίλειο).

Και τα δύο στρατόπεδα προσπαθούν να κάνουν κρούσεις (το καθένα με το δικό του ηθικό κώδικα) σε ανθρώπους που θα είναι δεκτικοί στην ποιότητα των αρχών που πρεσβεύουν και στη συνέχεια αυτοί οι άνθρωποι, κάνοντας χρήση της «ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ», να συναινέσουν είτε ρητά είτε άρρητα να «χρησιμοποιηθούν» για να προωθήσουν τα σχέδια του κάθε στρατοπέδου.

 

Πώς δίνεται η έγκριση? Είτε με τρόπο συνειδητό είτε ασυνείδητο. Ο συνειδητός τρόπος είναι π.χ η προσευχή ή κάθε άλλου είδους ιεροπραξία που θα επικαλεστεί συγκεκριμένες δυνάμεις του συγκεκριμένου στρατοπέδου. Όσο πιο συνειδητή είναι η επίκληση, τόσο πιο έντονη είναι η παρέμβαση των πνευματικών δυνάμεων (πάντοτε χρησιμοποιώντας τον υλικό φορέα των επικαλούντων) και τόσο πιο ισχυρό είναι το δέσιμο με τις δυνάμεις που έχουν επικαλεστεί. Δηλαδή, όσο πιο συνειδητά επικαλείσαι τις Δυνάμεις του Φωτός, τόσο πιο έντονη και ξεκάθαρη γίνεται η παρουσία Τους και προστασία Τους στη ζωή σου. Θα έχετε προσέξει ότι πολλοί Άγιοι ή και άλλοι αφυπνισμένοι άνθρωποι φτάνουν σ’ ένα σημείο τέλειας παράδοσης, όπου λένε «Θεέ μου σου ανήκω, χρησιμοποίησε με όπως θέλεις Εσύ». Δηλαδή δίνουν απόλυτη άδεια στο Θεό, στο στρατόπεδο του Φωτός μέσα από αυτούς να παρέμβουν στη Γη. Επαναλαμβάνω, γιατί είναι πολύ κρίσιμο σημείο και πρέπει να κατανοηθεί: Ο πνευματικός κόσμος δεν μπορεί να επέμβει στον υλικό κόσμο χωρίς ανθρώπινο σώμα. Και για να υπάρχει ανθρώπινο σώμα πρέπει να υπάρχει η έγκριση των ανθρώπων που τους ανήκει ο συγκεκριμένος φυσικός φορέας και έχουν την απόλυτη ελευθερία να τον κάνουν ό,τι θέλουν.

Επίσης και αυτοί που συνειδητά επικαλούνται τις δυνάμεις του σκότους έχουν μεγαλύτερη παρέμβαση του σκοτεινού στρατοπέδου στη ζωή τους, αλλά και δέσμευση προς αυτές τις δυνάμεις με ό,τι σημαίνει αυτό καρμικά για τους ίδιους (σε αυτό ίσως αναφερθούμε σε κάποιο άλλο άρθρο γιατί προς το παρόν ξεφεύγει της σκοπιμότητας του συγκεκριμένου κειμένου).

 

Και έχουμε και τους ανθρώπους που δίνουν την έγκρισή τους με έμμεσο, ασυνείδητο τρόπο και συνήθως σιωπηρό. Είναι οι άνθρωποι που τον περισσότερο χρόνο της ζωής τους λειτουργούν μηχανικά και δεν μπορούν να διαχειριστούν επιδέξια την προσοχή τους. Έτσι το κάθε τι που τραβάει την προσοχή τους, τους εγκλωβίζει ενεργειακά σε αυτό, και του διαθέτουν την προσοχή τους για όσο διάστημα το παρατηρούν και χωρίς να το κατανοούν του δίνουν την ενέργειά τους (σιωπηρή συναίνεση-έγκριση). Έτσι πχ όταν παρακολουθούν ένα δελτίο ειδήσεων που τους παρουσιάζει μια τρομερή και ζοφερή εικόνα, αυτό τους ρουφάει τόσο πολύ, που τους δημιουργεί συναισθήματα φόβου, απαισιοδοξίας, απελπισίας και στην ουσία τους κάνει να δώσουν άθελα τους την ενέργεια τους στη σκεπτομορφή που καλλιεργεί το στρατόπεδο του σκότους.

Αυτή η στάση είναι μια «ανοιχτή πρόσκληση» στις δυνάμεις του υποστηρίζουν ενεργειακά αυτά τα «ζοφερά» γεγονότα, να συνδεθούν με τους ανθρώπους που ταυτίζονται μηχανικά μέσω της πράξης της παρακολούθησης της είδησης πχ στην τηλεόραση. Το μόνο «καθησυχαστικό» στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι επειδή αυτή η κατηγορία των ανθρώπων αυτό δεν το κάνει συνειδητά, είναι ιδιαίτερα ασταθής και η σύνδεσή της εξαιρετικά «εύθραυστη». Για να έχει συνεχές αποτέλεσμα η επιρροή επάνω σε αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να τους επηρεάζουν ξανά και ξανά δεσμεύοντάς την προσοχή τους.

 


 

Το ίδιο μπορεί να συμβεί βέβαια και με την σύνδεσή τους με το στρατόπεδο του Φωτός. Πχ η συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων (ασυνείδητων και μηχανικών), βρίσκεται σε μια ομιλία όπου παρουσιάζονται ποιότητες του στρατοπέδου του Φωτός και νιώθει ανυψωμένη, οπότε πρόσκαιρα συντονίζεται με τη σκεπτομορφή του Φωτός. Η σύνδεση που κάνει αυτή η κατηγορία των ανθρώπων δεν είναι τόσο ισχυρή, όπως δεν είναι ισχυρή και η δέσμευσή της σε κανένα από τα δύο στρατόπεδα.

Στην ουσία, αυτή η κατηγορία ανθρώπων, την μια στιγμή δίνει έγκριση στο ένα στρατόπεδο και την άλλη στο άλλο, με αποτέλεσμα οι «ασυνείδητες» εγκρίσεις της για παρέμβαση, η μια να αλληλοεξουδετερώνει την άλλη. Επειδή όμως αριθμητικά αποτελεί την πολύ μεγάλη πλειοψηφία, έστω και οριακά εάν γέρνει προς κάποιο στρατόπεδο είναι ικανή να κάνει την διαφορά. Είναι σαν την κατηγορία των «αναποφάσιστων ψηφοφόρων» στις εκλογές που είναι ικανή να καθορίσει τον νικητή των εκλογών. Άρα και εδώ η ευθύνη τους είναι μεγάλη, άσχετα εάν δεν το έχουν καταλάβει. Γι’ αυτό και το στρατόπεδο του σκότους έχει επενδύσει πάρα πολύ σε ενέργειες που θα τραβήξουν και θα καθηλώσουν την προσοχή αυτής της μεγάλης κατηγορίας σε δονήσεις που το εξυπηρετούν. Πχ δελτία ειδήσεων που παρουσιάζουν συγκεκριμένες ειδήσεις με συγκεκριμένη τεχνοτροπία (πχ μουσική υποβλητική, επιτακτική και εκφοβιστική, τίτλους παραπλανητικούς και απαισιόδοξους κτλ), ταινίες βίας και καταστροφών, επικράτηση υποκουλτούρων life style που συσκοτίζουν τη συνείδηση περαιτέρω, επικράτηση μηδενιστικών απόψεων σχετικά με την πνευματικότητα κτλ.

 

Αρκετοί Έλληνες, στο ερώτημα γιατί δεν παρεμβαίνει ο Θεός, ίσως έχετε ακούσει την απάντηση, που προέρχεται κυρίως από την κοινότητα των μοναχών του Αγίου Όρους, ότι «ο Θεός δεν στέλνει στους Έλληνες κάποιο φωτισμένο ηγέτη να τους βοηθήσει γιατί αυτοί δεν έχουν μετανοήσει». Και σίγουρα οι περισσότεροι δέχεστε αυτή την άποψη με σεβασμό και χωρίς ίχνος αμφισβήτησης, αλλά είμαι σίγουρος ότι από μέσα σας έχετε αναρωτηθεί «να μετανοήσουμε ως προς τι;», στις αμαρτίες που θεωρεί ο καθένας ότι έχει κάνει ατομικά; Και εάν ατομικά ο καθένας έχει περίπου μια ιδέα τι σημαίνει γι’ αυτόν αμαρτία και σε ποιες έχει υποπέσει, ποιος θα ορίσει ποιες είναι οι αμαρτίες μας συλλογικά σαν Ελλάδα;

Θα ήθελα εδώ να ξεκαθαρίσω μια και καλή τι είναι αμαρτία. Η αμαρτία είναι μια και αφορά την πτώση του ανθρώπου. Η αμαρτία ήταν μια και ήταν η επιλογή του ανθρώπου να φύγει από τη Χάρι του Θεού και να βαδίσει μόνος του την πορεία του (η έναρξη της χωριστικότητας και του εγωϊσμού). Δεν υπάρχει άλλη αμαρτία. Είναι η επιλογή της απόρριψης της άμεσης κοινωνίας με τον Κύριο και κατ’ επέκταση απόρριψη του να είμαστε σε συνεχή κοινωνία με τη Θεία Χάρι. Αυτά που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν αμαρτίες π.χ φόνοι, κλεψιές, ψέματα, ανηθικότητες κτλ είναι οι ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ της αμαρτίας και όχι η αμαρτία. Και όταν λέμε να μετανοήσουμε, αυτό που είναι η ουσία και η καρδιά της μετάνοιας είναι να δεχτούμε ότι συνειδητά, μέσω της ελεύθερης μας βούλησης, αποφασίσαμε να φύγουμε (ή αλλιώς να περιέλθουμε στην κατάσταση της πτώσης) από τη Χάρι του Θεού και κατά συνέπεια από την καθοδήγηση Του και αποφασίσαμε να τραβήξουμε το δικό μας δρόμο με όλες τις συνέπειες της επιλογής μας και πλέον, μετανοώντας, είμαστε διατεθειμένοι μέσω της ελεύθερής μας βούλησης, να πάρουμε την απόφαση να επιστρέψουμε στη Χάρι του Θεού.

 

Αυτό ακριβώς βιώνουμε και ως Ελλάδα σήμερα. Δεν ζητήσαμε ποτέ από το Θεό να παρέμβει υπέρ της Ελλάδος, γιατί ποτέ δεν παραιτηθήκαμε από την επιλογή μας «εμείς» να κάνουμε αυτό που νομίζουμε ότι πρέπει να γίνει. Φυσικά αυτό είναι που θέλει από εμάς το στρατόπεδο του σκότους να κάνουμε. Αφού πούμε στο Θεό (συνειδητά ή ασυνείδητα) ότι «άσε εμείς ξέρουμε καλύτερα για εμάς τι θα κάνουμε», ο Θεός λόγω του Νόμου Του δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά και τιμάει την ελεύθερή μας βούληση, τότε έρχεται το σκοτεινό στρατόπεδο με πλάγιους και ανήθικους τρόπους και «παίζοντας συνεχώς με τους φόβους και τις ματαιοδοξίες μας» μας παραπλανεί, έτσι ώστε συνεχώς να δίνουμε έγκριση σε ανθρώπους και καταστάσεις που εξυπηρετούν τα συμφέροντά του. Το μεγάλο πλεονέκτημα του στρατοπέδου του σκότους είναι ότι δεν έχει πρόβλημα να χρησιμοποιήσει το οτιδήποτε για εξαπάτηση και παραπλάνηση, ακόμη και να προσποιηθεί τον εκπρόσωπο του φωτεινού στρατοπέδου. Δείτε πώς λειτουργούν οι Έλληνες πολιτικοί. Θα τάξουν οτιδήποτε καθησυχάζει τις αγωνίες μας ή προκαλεί φόβο μεγαλύτερης καταστροφής, έτσι ώστε να τους επιλέξουμε και στη συνέχεια να κάνουν τελείως διαφορετικά πράγματα από αυτά που έλεγαν. Και εμείς, φυσικά, ποτέ να μην αναγνωρίζουμε την ευθύνη μας και τη συμμετοχή μας σε αυτό το δράμα και μονίμως να παίρνουμε το ρόλο του θύματος ή του απατημένου συζύγου που το μαθαίνει τελευταίος. Αλλά θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν ότι οι Αρχαίοι Έλληνες έλεγαν «το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού», όπως επίσης και οι Βρετανοί έχουν μια χαρακτηριστική παροιμία που λέει «εάν σε γελάσουν μια φορά ντροπή τους, εάν σε γελάσουν δεύτερη φορά ντροπή σου». Μόνο που για εμάς δεν είναι πλέον η δεύτερη φορά αλλά η χιλιοστή δεύτερη φορά και αυτό δεν μας τιμάει καθόλου.

 

Θα πρέπει να καταλάβετε ότι η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στη βάση της αμαρτίας, ότι δηλαδή έχουμε αποφασίσει να τραβήξουμε το δικό μας δρόμο χωρίς την παρέμβαση και καθοδήγηση της Θείας Χάριτος. Δε θέλουμε να ζητήσουμε συνειδητά ως Έλληνες από το Θεό να παρέμβει και να μας σώσει, γιατί αυτό προϋποθέτει να μετανοήσουμε, δηλαδή να εγκαταλείψουμε την αρχέγονη απόφασή μας να κάνουμε του «κεφαλιού» μας. Στην ουσία, βέβαια, δεν κάνουμε και τόσο του κεφαλιού μας, αφού μόνιμα είμαστε κάτω από την επιρροή του σκοτεινού στρατοπέδου με τους πλάγιους τρόπους και τη χειραγώγιση που εφαρμόζει. Φυσικά στο σκοτεινό στρατόπεδο συμφέρει να μας καλλιεργεί την άποψη ότι είμαστε «ελεύθεροι», για να μην καταλάβουμε ποτέ πόσο κάτω από την επιρροή του είμαστε.

Ίσως επίσης έχετε ακούσει και τη ρήση «όταν ο Θεός θέλει να τιμωρήσει ένα λαό του στέλνει κακούς ηγέτες». Μόνο που αυτή η ρήση δεν τοποθετεί τα πράγματα ακριβώς στη σωστή τους βάση, γιατί ο Θεός ποτέ δεν τιμωρεί με αυτόν τον τρόπο. Ο Θεός με βάση το Νόμο του δεν μπορεί να παρέμβει χωρίς να του δώσουμε «ΑΔΕΙΑ» μέσω της επιλογής μας. Οι κακοί ηγέτες είναι αποτέλεσμα της δικής μας εγωιστικής απόφασης, να αποφασίζουμε έξω από την καθοδήγηση της Θείας Χάριτος και στην ουσία να στρώσουμε το χαλί στο στρατόπεδο του σκότους να προωθήσει αυτό τους «κακούς ηγέτες» (μέσα από εξαπάτηση και χειραγώγηση) που φυσικά είναι πρόθυμοι να εκτελέσουν στη συνέχεια την «σκοτεινή του ατζέντα».

 

Δεν υπάρχει πλέον χρόνος για φιλοσοφικές και θεολογικές συζητήσεις και ατέρμονες αναζητήσεις. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε πού έχουμε φτάσει από αυτή μας την επιλογή και τι μας περιμένει στη συνέχεια, εάν έστω και την τελευταία στιγμή δεν μετανοήσουμε, δηλαδή δεν στραφούμε στο Θεό, στο στρατόπεδο του Φωτός και συνειδητά δεν ζητήσουμε την παρέμβασή του με ταπεινότητα. Η ταπεινότητα έγκειται σε ένα και μόνο πράγμα, ότι αναγνωρίζουμε το γεγονός ότι μόνοι μας δεν υπάρχει περίπτωση να τα καταφέρουμε και ζητάμε τη βοήθεια και παρέμβαση του Θεού.

Κάποιος μπορεί να πέσει στην παγίδα και να πει, «μα καλά ο Θεός δεν βλέπει, δεν ξέρει τι περνάμε; Γιατί δεν κάνει την παρέμβαση μόνος Του;».

Όπως είπαμε πρέπει συνειδητά να ζητήσουμε την παρέμβαση (για να είμαι και «τεχνικά» σωστός να δώσουμε «ΑΔΕΙΑ» στο Θεό να παρέμβει), λόγω του Νόμου που ισχύει, ότι ο πνευματικός κόσμος δεν μπορεί να ανακατεύεται στον υλικό χωρίς την έγκριση του υλικού κόσμου.

Προσοχή σε απόψεις που φαίνεται να προέρχονται από το στρατόπεδο του Φωτός, αλλά είναι από το στρατόπεδο του σκότους (είπαμε το στρατόπεδο του σκότους δεν έχει κανένα ηθικό δισταγμό και περιορισμό να κάνει την οποιαδήποτε εξαπάτηση). Απόψεις του στυλ ότι «θα γίνει επέμβαση τελικά από άνωθεν», «προφητείες που λένε ότι θα έρθουν και θα καθαρίσουν οι Ρώσοι ή και εγώ δεν ξέρω ποιοι άλλοι…», «ομάδα Ε», «όλη η ανθρωπότητα έχει σωθεί και η καινούργια συνειδητότητα που έρχεται στον πλανήτη, θα εξελίξει τον άνθρωπο και θα τον μεταμορφώσει… έτσι και αλλιώς…».

Πρέπει να καταλάβουμε κάτι. Μπορεί σε πνευματικό επίπεδο να έχει κριθεί και να κερδηθεί η μάχη υπέρ του Φωτός και η λύση και παρέμβαση να είναι έτοιμη και για την ανθρωπότητα, αλλά δεν θα υλοποιηθεί ποτέ εάν η πλειοψηφία (η κρίσιμη μάζα) των ανθρώπων δεν την ζητήσει συνειδητά. Μπορεί το παιχνίδι να έχει κερδηθεί σε πνευματικό επίπεδο, αλλά σε επίπεδο ανθρώπινης ύπαρξης να αφανιστούμε εάν το επιλέξουμε. Συγνώμη που σας στεναχωρώ και ίσως σας γκρεμίζω βολικές φαντασιώσεις, αλλά έτσι έχουν τα πράγματα.  

 

Σκεφτείτε το λίγο και θα καταλάβετε τη λογική του πράγματος. Εμείς ως ανθρώπινο είδος κάναμε μια επιλογή, να ενεργούμε με βάση την ελεύθερή μας βούληση, που ήταν να μην ακούμε την καθοδήγηση του Θεού αλλά να τραβήξουμε το δρόμο μας (κατάσταση πτώσης από τον παράδεισο). Μέχρι στιγμής, αυτήν την επιλογή μας δεν την έχουμε αναιρέσει. Πώς θα έρθει η νέα συνειδητότητα να μας σώσει και ανυψώσει όταν εμείς θα λέμε ότι δε θέλουμε γιατί επιλέγουμε το δικό μας δρόμο, τις δικές μας λύσεις; Απαγορεύεται γιατί αυτό θα ήταν ενάντια στην ελεύθερή μας βούληση. Ναι, η συνειδητότητα του Φωτός κάνει συνεχώς κρούσεις προς «διαθέσιμους» ανθρώπους που θα συναινέσουν έτσι ώστε το φυσικό τους σώμα και η ανθρώπινή τους ύπαρξη να χρησιμοποιηθεί για το έργο του Φωτός, αλλά το ίδιο κάνει και το στρατόπεδο του σκότους και μέχρι στιγμής φαίνεται να τυγχάνει μεγαλύτερης «εγκρίσεως» από τους ανθρώπους.

 

Οι περισσότεροι άνθρωποι, το είδος της παρέμβασης που θέλουν και εννοούν (χωρίς βέβαια να το λένε φανερά) είναι το εξής: «έλα Φως και καθάρισε για εμάς τώρα, στη δύσκολη στιγμή, και μετά εμείς πάλι θα συνεχίσουμε να είμαστε όπως ήμασταν». Το πρόβλημα και ο λόγος που δεν μπορεί να έχει αποτέλεσμα αυτή η στάση, είναι ότι όταν έχουμε αυτή την «πονηριά» μέσα μας (έστω και σε ασυνείδητο επίπεδο) η προσευχή μας και επίκλησή μας δεν μπορεί να είναι καθαρή και δυνατή, αντιστεκόμαστε εμείς οι ίδιοι στην προσευχή μας γιατί δεν έχουμε ακόμη μετανοήσει ειλικρινά. Δεν έχουμε αποφασίσει να πούμε την αλήθεια στον εαυτό μας, ότι δηλαδή είμαστε παντελώς αδύναμοι στο να ελέγξουμε τα πράγματα χωρίς τη Θεία υποστήριξη και καθοδήγηση. Ακόμη θέλουμε εμείς να έχουμε το πάνω χέρι, αλλά δεν έχουμε την «ωριμότητα» να δεχτούμε τις αρνητικές συνέπειες αυτής μας της επιλογής. Όπως είπαμε μετάνοια είναι η απόφαση να αφήσουμε τα πράγματα στα χέρια της Θείας Χάριτος και να πάψουμε να έχουμε «άποψη» για το τι πρέπει να γίνει.

 


 

Ακόμη και τώρα που η Ελλάδα είναι σε αυτή την τρομερά δύσκολη κατάσταση, όλοι μας έχουμε άποψη ποια είναι η καλύτερη λύση. Άλλος θεωρεί ότι συγκεκριμένες πολιτικές παρατάξεις είναι αυτές που θα δώσουν τη λύση, άλλοι θεωρούν ότι πρέπει να ξυπνήσουμε και να ξεσηκωθούμε σε στυλ επανάστασης και γενικά ο καθένας έχει την «γνώμη» του. Είναι πολύ σπάνιο να συναντήσει κανείς κάποιο Έλληνα που να πει, με ειλικρίνεια όμως, ότι  «δεν έχω ιδέα πώς θα βγούμε από τη δύσκολη θέση που είμαστε, οι δυνατότητές μου είναι πολύ περιορισμένες για να μπορώ να ξέρω κάτι τέτοιο, γι’ αυτό και απευθύνομαι στην ανώτερη δύναμη του Θεού και ζητώ την παρέμβασή Του. Μόνο Αυτός μπορεί να ξέρει την καλύτερη λύση». Μια τέτοια στάση στην ουσία απαιτεί «μετάνοια», με την έννοια που είπαμε και αποδοχή, ότι πλέον τίθεμαι κάτω από την επιρροή και καθοδήγηση της Ανώτερης Δύναμης που ζήτησα την παρέμβασή της και είμαι διαθέσιμος να ακολουθήσω ό,τι μου υποδείξει ως λύση. Πόσοι από εμάς τους Έλληνες είμαστε διατεθειμένοι να «μετανοήσουμε» και να αποδεχτούμε με ειλικρίνεια και στην πράξη μια τέτοια στάση που θα απαιτούσε να παραιτηθούμε από τον εγωισμό και την φαντασίωση της σπουδαιότητας του μικρού μας «εγώ», που όμως έχει τη φαντασίωση ότι ξέρει την καλύτερη λύση, απλά οι άλλοι είναι ανόητοι και δεν την ακολουθούν;

 

Δυστυχώς μια τέτοια στάση «παραίτησης» συμβαίνει μόνο όταν τα πράγματα φτάσουν πολύ στο απροχώρητο και εκ των πραγμάτων εγκαταλείπουμε το εγώ μας. Δείτε πόσοι άνθρωποι βίωσαν θαυματουργή θεραπεία σε μια ανίατη και καταδικασμένη υπόθεσή τους ιατρικώς, όταν μην έχοντας άλλη λύση προερχόμενη από τον «εγωικό» τους εαυτό, στράφηκαν με ειλικρίνεια και πίστη στην προσευχή και γιατρεύτηκαν προς μεγάλη έκπληξη των ιατρών τους.

Πρέπει να καταλάβετε αυτό που είπαμε και πιο πάνω, γιατί είναι εξαιρετικά κρίσιμο ως πνευματική στάση, ότι με την προσευχή δίνουμε «ΑΔΕΙΑ» στο Θεό να παρέμβει. Σας ακούω να φωνάζετε, «εμείς να δώσουμε άδεια στο Θεό; Ποιοι είμαστε εμείς; Αυτό που λες είναι ασέβεια». Πρέπει να δώσουμε άδεια στο Θεό γιατί ο Θεός είναι Αυτός που μέσω του Νόμου Του όρισε τα δικαιώματά μας. Έδωσε απόλυτη ελευθερία στον άνθρωπο να είναι άρχοντας και κύριος της Γης και κανένας από τον πνευματικό κόσμο (είτε του Φωτός είτε του σκότους) να μην μπορεί να παρέμβει χωρίς την «ΑΔΕΙΑ» του.

Ο καλύτερος και πιο απλός τρόπος χορήγησης «ΑΔΕΙΑΣ» είναι η ειλικρινής προσευχή. Δυστυχώς, όσο και να βλέπουν, ο Θεός και οι δυνάμεις του Φωτός, την μεγάλη δυσκολία στην οποία βρισκόμαστε, να λυπούνται και μάλιστα λυπούνται πολύ περισσότερο, γιατί οι Πνευματικές Δυνάμεις του Φωτός μπορούν και βλέπουν και την εξέλιξη του δρόμου των επιλογών μας που εμείς ακόμη δεν έχουμε αντιληφθεί. Βλέπουν ότι το κακό θα είναι ακόμη μεγαλύτερο από αυτό που εμείς νομίζουμε ότι μας έχει συμβεί μέχρι τώρα, αλλά δεν μπορούν να παρέμβουν γιατί δεν δίνουμε «ΑΔΕΙΑ». Μέσα στη μεγάλη Τους αγάπη για τον άνθρωπο, συνεχίζουν συνεχώς να κάνουν κρούσεις σε όλους τους ανθρώπους για να τους ευαισθητοποιήσουν και αυτοί να τους επιτρέψουν να παρέμβουν. Δυστυχώς μόνο αυτοί που είναι δεκτικοί (ανάλογα με το βαθμό της δεκτικότητάς τους) τους δίνουν «ΑΔΕΙΑ» έτσι ώστε μέσα από αυτούς να φανερώσουν την παρέμβασή τους. Καταλαβαίνετε όμως ότι όταν η συντριπτική πλειοψηφία δεν επιθυμεί να γίνει παρέμβαση (συνειδητά ή ασυνείδητα κυρίως), τότε δεν μπορεί να γίνει στην κλίμακα που θα επιθυμούσαν. Το πολύ πολύ να προστατεύσουν αυτούς τους «διαθέσιμους» και συνεργάσιμους ανθρώπους, αλλά και πάλι και αυτό είναι δώρο άδωρο, γιατί πόσο να σε παρηγορήσει η ατομική προστασία όταν δίπλα σου θα έχει έρθει η κόλαση επί της γης…

 

Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι, όπως είπαμε, κινητοποιούνται μόνο όταν τα πράγματα φτάσουν στο απροχώρητο και δουν ότι δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν, οπότε παραδίνονται και ίσως στραφούν στην προσευχή και έτσι δώσουν «ΑΔΕΙΑ» στις δυνάμεις του Φωτός να παρέμβουν μέσα από αυτούς.

Επίσης, και αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι όταν κάποιος προσεύχεται και ζητάει παρέμβαση από τις δυνάμεις του Φωτός, στην ουσία δηλώνει ότι είναι διαθέσιμος να λειτουργήσει με βάση τις Αρχές και ποιότητες του Φωτός. Δηλαδή δεν γίνεται να συνεχίσει να λειτουργεί όπως λειτουργούσε και πριν (και οδηγήθηκε εκεί που οδηγήθηκε) και ταυτόχρονα να παρεμβαίνουν οι Δυνάμεις του Φωτός μέσα από αυτόν. Αυτό είναι ασύμβατο. Όταν ζητάς την παρέμβαση των Δυνάμεων του Φωτός, πρέπει να είσαι διατεθειμένος να λειτουργήσεις με βάση τις Αρχές του Φωτός, την καθοδήγηση και τις υποδείξεις Τους.

Εάν πχ σου υποδείξουν ότι έχεις κάποιο ταλέντο-δώρο που για καιρό καταπίεζες στο όνομα μιας ψεύτικης ψιλο-ασφάλειας και κομφορμισμού κάνοντας κάτι άλλο και ότι τώρα ήρθε η ώρα να φέρεις στην επιφάνεια αυτό σου το ταλέντο και να το εξασκήσεις σε μεγαλύτερη κλίμακα, θα πρέπει να το κάνεις. Έτσι ρίχνεσαι και εσύ στη μάχη του Φωτός. Δεν γίνεται να έχεις την επιθυμία να έρθει το Φως να καθαρίσει τη μπουγάδα και εσύ να εμφανιστείς όταν θα έχουν «φτιάξει» τα πράγματα. Είπαμε, ο πνευματικός κόσμος δεν μπορεί να λειτουργήσει στον υλικό κόσμο αυτόνομα, παρά μόνο μέσω ανθρώπων. Στο γήϊνο υλικό κόσμο η σχέση είναι αλληλένδετη. Ισχύει ο κανόνας «ο άνθρωπος δεν μπορεί να δημιουργήσει χωρίς το Θεό και ο Θεός δεν θα δημιουργήσει χωρίς τον άνθρωπο».  Άρα ο καθένας πρέπει να είναι έτοιμος αφού ζητήσει την παρέμβαση να ακολουθήσει και τις οδηγίες που θα του δοθούν. Αυτό είναι και το κάλεσμα που πολλοί από εσάς ίσως το έχετε ακούσει ως «κάλεσμα του Ανώτερου Εαυτού».

 

Είπαμε ότι ο καλύτερος τρόπος για να δώσουμε «ΑΔΕΙΑ» στο Θεό να παρέμβει είναι η ειλικρινής συνειδητή επικλητική προσευχή. Συνειδητή με την έννοια ότι αναγνωρίζουμε τι είχαμε κάνει λάθος και πλέον μετανοούμε και στρεφόμαστε στη Χάρι του Θεού, αλλά και ότι γνωρίζουμε ποιες δεσμεύσεις αναλαμβάνουμε για να τιμήσουμε αυτή τη βοήθεια και επέμβαση υπέρ μας.

Είπαμε επίσης ότι ο εγωισμός μας είναι τόσο μεγάλος που πρέπει τα πράγματα να φτάσουν στον «αμήν» που λέμε και τότε μην έχοντας τι άλλο να κάνουμε να στραφούμε στη βοήθεια του Θεού και να του δώσουμε «ΑΔΕΙΑ» να παρέμβει (επιμένω και επαναλαμβάνω συνεχώς τη λέξη «ΑΔΕΙΑ» για να γίνει κατανοητό ότι πρέπει να δώσουμε άδεια στο Θεό για να παρέμβει με βάση το Νόμο που Αυτός όρισε με το Λόγο Του κατά τη δημιουργία του ανθρώπου). Τότε όμως, όταν τα πράγματα έχουν φτάσει σε έσχατο βαθμό δυσκολίας, είναι δεδομένο ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων έχει υποστεί ήδη απώλειες.

Θα ήταν ευχής έργο να συνειδητοποιούσαμε τη δύναμη της προσευχής και να καταφεύγαμε σε αυτή όσο το δυνατόν νωρίτερα πριν οι απώλειες είναι μεγάλες. Όταν προσευχηθούμε συνειδητά, δηλαδή δώσουμε «ΑΔΕΙΑ» στις Δυνάμεις του Φωτός να παρέμβουν υπέρ μας, τα αποτελέσματα πάντοτε είναι θαυματουργά. Το σκοτεινό στρατόπεδο το γνωρίζει αυτό και κάνει ό,τι μπορεί για να μας αποτρέψει να στραφούμε στην προσευχή ή σε οποιαδήποτε άλλη μορφή ιεροπραξίας που θα έδινε «ΑΔΕΙΑ» στις Δυνάμεις του Φωτός να παρέμβουν. Το στρατόπεδο του σκότους την εξαπάτηση την κάνει με πολύ έντεχνο τρόπο έτσι ώστε να μην γίνει αντιληπτή η παρέμβασή του. Θα σας αναφέρω ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα που δεν το πιάνει εύκολα το μάτι κάποιου, σε κάτι που φαινομενικά δεν έχει πολύ σημασία αλλά είναι μέσα στα πλαίσια της επιρροής του σκοτεινού στρατοπέδου. Διάβασα πρόσφατα ότι η ΚΕΔ (η κεντρική επιτροπή διαιτησίας ποδοσφαίρου) σ’ ένα σεμινάριο προς τους διαιτητές τους ανέφερε ότι ο διαιτητής που πριν την έναρξη του ποδοσφαιρικού αγώνα που πρόκειται να διευθύνει αλλά και με την λήξη του, κάνει το σταυρό του, δείχνει ότι δεν έχει «αυτοπεποίθηση». Γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει να αποφεύγει να κάνει το σταυρό του. Δείτε με τι πλάγιο τρόπο το σκοτεινό στρατόπεδο ασκεί επίδραση. Στην ουσία για εμάς τους Έλληνες και όχι  μόνο, όταν κάνουμε το σταυρό μας τι κάνουμε εκείνη τη στιγμή; Ένα είδος μικρής ιεροπραξίας, με την οποία ζητάμε την παρέμβαση των δυνάμεων του Φωτός να μας στηρίξουν στο έργο που έχουμε να κάνουμε. Είπαμε ότι όσο πιο συνειδητή είναι η ιεροπραξία, τόσο πιο έντονα και διαρκή είναι τα αποτελέσματα της παρέμβασής της. Αλλά ακόμη και η εκτέλεσή της σε επίπεδο μηχανικότητας έχει μια μικρή αξία, σε κρατάει συνδεδεμένο σε κάποιο βαθμό και σου έχει ανοιχτή πάντοτε την πόρτα όταν μελλοντικά γίνεις πιο συνειδητός να την ενισχύσεις την ιεροπραξία σου πιο συνειδητά. Βλέπετε με ποιο τρόπο παρεμβαίνει το στρατόπεδο του σκότους; Με το να κάνει την ιεροπραξία του σταυρού δείγμα χαμηλής αυτοεκτίμησης και πηγή ρίσκου για χλευασμό.

 


 

Με τον ίδιο τρόπο είναι εκ του πονηρού η όλη προσπάθεια κατάργησης των θρησκευτικών στα σχολεία. Μπορεί να ακούγεται ως λογικό το επιχείρημα ότι δεν πρέπει να γίνεται «προπαγάνδα» υπέρ μιας θρησκείας σε μια χώρα, στην περίπτωση της Ελλάδος υπέρ της χριστιανικής ορθόδοξης πίστης. Και αυτό προσωπικά θα με έβρισκε σύμφωνο, εάν όμως η αληθινή πρόθεση ήταν αυτή έτσι όπως παρουσιάζεται τώρα, χωρίς κάτι «ύπουλο» από πίσω, που είναι πάντοτε ο τρόπος που λειτουργεί το σκοτεινό στρατόπεδο. Δυστυχώς όμως υπάρχει άλλη σκοπιμότητα από πίσω και μάλιστα πολύ σοβαρή. Ο «πονηρός» σκοπός από πίσω είναι να χτυπηθεί η προσευχή. Τα παιδιά μέσα από το μάθημα των θρησκευτικών μπαίνουν σε μια διαδικασία και μαθαίνουν κάποιες προσευχές, οι οποίες έστω και σε μηχανικό επίπεδο κάνουν εγγραφές μέσα στην ψυχή του παιδιού. Είναι σαν να του δημιουργούν ένα κουμπί που όταν θα έχουν ανάγκη θα το πατήσουν. Μπορούν ανά πάσα στιγμή να πουν ένα «Πάτερ ημών» ή «Ένα Βασιλεύ Ουράνιε» και στην ουσία να δώσουν άδεια στις δυνάμεις του Φωτός να παρέμβουν υπέρ τους. Το σκοτεινό στρατόπεδο υπολογίζει ότι με την κατάργηση των θρησκευτικών τα παιδιά θα χάσουν και την γνώση της προσευχής και σε αυτό έχει δίκιο. Έτσι θα γίνει. Και όταν χαθεί η γνώση της προσευχής θα μειωθεί δραματικά η δυνατότητα παρέμβασης των Δυνάμεων του Φωτός, γιατί είπαμε, με την προσευχή δίνουμε «ΑΔΕΙΑ» στις δυνάμεις του Φωτός να παρέμβουν (ίσως σας κουράσει η επανάληψη της πληροφορίας σχετικά με την «ΑΔΕΙΑ» αλλά είναι απαραίτητο να γίνει γιατί η παρέμβαση δεν μπορεί να συντελεστεί διαφορετικά).

Το ότι χορηγούμε άδεια στις Δυνάμεις του Φωτός με την προσευχή φαίνεται και αποδεικνύεται και μέσα στις γνωστές προσευχές. Εάν δείτε πως είναι δομημένη η προσευχή του Κυρίου, δηλαδή το «Πάτερ Ημών» (η προσευχή δηλαδή που δόθηκε απευθείας από το Χριστό ως μοντέλο τέλειας προσευχής), θα δείτε ότι είναι φτιαγμένη για να καλεί και να δίνει «ΑΔΕΙΑ» για παρέμβαση.

Λέει π.χ «Ελθέτω η βασιλεία Σου» και «γενηθήτω τω θέλημά Σου», δηλαδή στην ουσία δίνει «ΑΔΕΙΑ» στο Θεό να έλθει η βασιλεία Του και να κάνει το θέλημα Του για εμάς και στην ουσία έτσι εγκαταλείπουμε τη θέλησή μας (εγωιστική μας άποψη για τα πράγματα). Εάν μπορούσε ανά πάσα στιγμή ο Θεός να φέρει τη βασιλεία Του στη γη και να κάνει το θέλημά Του (όσον αφορά τη ζωή μας) ποιος ο λόγος να του το λέμε να το κάνει; Έτσι για να έχουμε κάτι να πούμε; Ο Χριστός ήταν απόλυτα πρακτικός και ποτέ δεν θα έδινε κάτι που θα ήταν υπερβολικό, κάτι ως πλεονασμό για να συμπληρώσει την προσευχή ή κάτι χωρίς σημασία. Η προσευχή είναι δομημένη για να είναι απόλυτα ακριβής σύμφωνα με το Νόμο του Θεού και τη σχέση του ανθρώπου με το Θεό όπως προκύπτει από τη δημιουργία Του και το Νόμο που τη διέπει. Επίσης στην προσευχή του «Βασιλεύ Ουράνιε Παράκλητε…» λέμε ελθέ και σκήνωσον εν ημίν (έλα και σκήνωσε -κατοίκησε- μέσα μας). Γιατί θα πρέπει να πούμε στο Θεό έλα να κατοικήσεις εντός μας εάν ήταν ο Θεός να κάνει ό,τι θέλει; Γιατί θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε ευκτική; Ο Θεός είναι παντοδύναμος και παντογνώστης ξέρει τι γίνεται, τι θα ήταν δηλαδή για το Θεό να έρθει και να κατοικήσει εντός μας με το «έτσι θέλω» και να κάνει το καλό που αρνούμαστε εμείς να κάνουμε; Δε γίνεται όμως να έρθει απρόσκλητος, λόγω του ίδιου του νόμου Του όπως είπαμε. Γι’ αυτό πρέπει να του δώσουμε «ΑΔΕΙΑ» για να παρέμβει, γι’ αυτό λέμε στην προσευχή «ελθέ» δηλαδή έλα, του δίνουμε «ΑΔΕΙΑ», τον προσκαλούμε να παρέμβει στη ζωή μας. Όσο και να σας φαίνεται «ασέβεια ή βλασφημία», ο μικρός και ποταπός άνθρωπος να δίνει «ΑΔΕΙΑ» στον παντοδύναμο Θεό, έτσι έχουν τα πράγματα γιατί έτσι το θέλησε ο Θεός να γίνει και δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Αυτός είναι ο Νόμος που όρισε με το Λόγο Του για τον άνθρωπο.

Δεν πρέπει να συνεχίσουμε να έχουμε άγνοια πάνω σε αυτό το ζήτημα, Δυστυχώς πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης για όλη αυτή την άγνοια έχουν και τα διάφορα ιερατεία των κοσμικών θρησκειών, καθώς για λόγους δικούς τους εξουσίας και δύναμης έχουν αποκρύψει επιμελώς αυτήν την αλήθεια.

Επίσης πουθενά στις προσευχές δεν υπάρχει το «παρακαλώ». Εάν έπρεπε να παρακαλέσουμε το Θεό, να τον ικετέψουμε για να παρέμβει και αυτό ήταν ζωτικής σημασίας για την επιτυχία της προσευχής, δεν θα το έβαζε ο Χριστός μέσα στην προσευχή; Δεν θα ξεκινούσε η προσευχή, δηλαδή, από αυτό, «Σε παρακαλούμε Πάτερ ημών…». Πουθενά όμως ίχνος παράκλησης και ξέρετε γιατί; Όταν κάποιος παρακαλάει, παρακαλάει να του δοθεί κάτι που δεν του ανήκει, κάτι για το οποίο πρέπει να του κάνουν χάρη, κάτι στο οποίο δεν έχει δικαίωμα. Μα ο Χριστός μέσα από την προσευχή μας ζητάει να τιμήσουμε το Νόμο του Θεού και να κάνουμε χρήση του δικαιώματος που μας έδωσε ο ίδιος ο Θεός, το δικαίωμα να είμαστε απόλυτοι άρχοντες και κύριοι του υλικού κόσμου και να έχουμε την ελεύθερη βούληση εάν το θέλουμε ακόμη και να απορρίψουμε τον ίδιο το Δημιουργό μας, τον ίδιο τον Πατέρα μας. Ο Θεός δεν μας δημιούργησε ποτέ σαν σκλάβους ή υποτελείς Του που θα πρέπει να Τον παρακαλάμε, αλλά σαν απόλυτα αυτόνομες συνειδητότητες με συγκεκριμένα δικαιώματα τα οποία σφράγισε και επικύρωσε με το Νόμο Του και δεν μπορεί κανένας να τα παραβιάσει από τον πνευματικό (αόρατο) κόσμο ούτε καν ο Ίδιος. Έτσι μέσα στην προσευχή του Κυρίου δεν χρειάζεται να παρακαλέσουμε, γιατί μέσω της προσευχής κάνουμε απλά χρήση των δικαιωμάτων που μας έδωσε ο Θεός και μέσα στα δικαιώματά μας είναι να τον καλέσουμε να παρέμβει και να έχουμε πλέον συνειδητή, ζωντανή και συνεχή σύνδεση (κοινωνία) μαζί Του.

 

Θα ρωτήσετε φυσιολογικά, η παράκληση και η ικετευτική προσευχή είναι τελείως άχρηστες; Και όσοι έχετε αποκτήσει το Σύστημα Μορφογένεσις, θα έχετε διαβάσει ότι προτείνουμε θερμά την παρακλητική στάση και ικετευτική προσευχή. Αυτό φαίνεται σαν αντίφαση με βάση αυτό που μόλις ανέφερα. Δεν είναι όμως έτσι και θα το εξηγήσω. Η παρακλητική και ικετευτική προσευχή έχει στην ουσία το χαρακτήρα της ευγνωμοσύνης. Ξέρουμε τι δικαιώματα μας έχει δώσει ο Θεός, ξέρουμε ότι δεν χρειάζεται να τον παρακαλέσουμε για να εξασκήσουμε τα δικαιώματά μας, γιατί αυτά είναι κατοχυρωμένα από τον ίδιο το Νόμο Του αλλά νιώθουμε απέραντη ευγνωμοσύνη για αυτό το δικαίωμα που μας έχει δώσει, για αυτήν την ελευθερία που μας έχει δώσει και την υπόσχεση Του να παρεμβαίνει με αγάπη υπέρ μας, όποτε του το ζητάμε με την ελεύθερή μας βούληση. Και επειδή ο Θεός όλο αυτό το κάνει με απόλυτη ευγένεια, αγάπη και καλοσύνη, χωρίς να μας πιέζει ποτέ, έτσι και εμείς με την παρακλητική και ικετευτική προσευχή ανταποδίδουμε αυτήν την αβρότητα. Ξέρουμε ότι έχουμε δικαίωμα να ζητήσουμε την παρέμβασή Του και θα το κάνει βάση της δέσμευσης του Νόμου Του, αλλά μας αρέσει να το κάνουμε με ευγένεια και αβρότητα, γιατί αυτός ο τρόπος κάνει τη σχέση μας μαζί Του ακόμη πιο όμορφη και ισχυρή. Πάλι δηλαδή εμείς έχουμε όφελος από την ευγένειά μας και τις ικεσίες μας.

 

Το σκοτεινό στρατόπεδο που τον γνωρίζει το Νόμο πολύ καλά κάνει τα πάντα για να χτυπηθεί η «προσευχή», γιατί εάν καταστρέψει την προσευχή και γενικότερα την ιεροπραξία οι άνθρωποι θα είναι τελείως θύματα αβοήθητα στην σκοτεινή του επιρροή. Για το σκοτεινό στρατόπεδο, η προσευχή είναι ο μεγάλος εχθρός που πρέπει να χτυπηθεί και όχι τα θρησκευτικά ως μάθημα. Όχι η ιστορία της χριστιανικής θρησκείας, που οι περισσότεροι που επιχειρηματολογούν λένε, ποιος ο λόγος τα παιδιά να φορτώνονται με ένα σωρό ιστορικά γεγονότα, άχρηστα ως επί τω πλείστον. Βέβαια στο στρατόπεδο του σκότους συμφέρει και το επιθυμεί μάλιστα, να σηκώνονται φιλοσοφικές συζητήσεις με διάφορα επιχειρήματα για τα θρησκευτικά και τις θρησκείες γενικότερα και τα δικαιώματα ανεξιθρησκίας, γιατί έτσι συσκοτίζεται η αληθινή του ατζέντα που είναι να χτυπηθεί η προσευχή.

 

Επίσης έχετε ποτέ σκεφτεί γιατί γίνονται προσπάθειες να χτυπηθεί η αρχαία Ελληνική γλώσσα; Τι κέρδος θα υπήρχε να χαθεί μια γλώσσα τόσο περιορισμένη (όπως υποστηρίζουν) που στο κάτω κάτω δεν την μιλάμε σήμερα όπως την μιλούσαν στην αρχαία Ελλάδα. Σήμερα η αρχαία Ελληνική γλώσσα είναι παρούσα μόνο μέσα σε διάφορες λέξεις όπου το πρώτο τους συνθετικό είναι αρχαίο (και είναι πάρα πολλές αυτές οι λέξεις, η πλειοψηφία των λέξεων που χρησιμοποιούμε καθημερινά και ας μην έχουμε επίγνωση αυτού του γεγονότος). Τι έχουν να φοβηθούν από μια «νεκρή γλώσσα» όπως την αποκαλούν; Η απάντηση είναι πάλι στην προσευχή. Η αρχαία ελληνική γλώσσα είναι γλώσσα γλαφυρή και «μυστηριακή». Δεν είναι τυχαίο ότι τα ευαγγέλια γράφτηκαν στα Ελληνικά, ένας από τους λόγους είναι και αυτός. Η προσευχή του Κυρίου που έδωσε ο Χριστός ως τέλειο μοντέλο προσευχής, δόθηκε στα Ελληνικά. Είναι γνωστό σε όσους ασχολούνται με ιεροπραξίες, ότι η αρχαία Ελληνική γλώσσα προσθέτει έξτρα δύναμη και καθαρότητα στην επίκληση. Τα αρχαία Ελληνικά ήταν η λόγια γλώσσα της εποχής, που μπορούσε να αποδώσει ένα σωρό έννοιες και αποχρώσεις συναισθημάτων.

 

 

Όπως καταλάβατε, ο στόχος του σκοτεινού στρατοπέδου είναι ο ίδιος, να χτυπηθεί η προσευχή, δηλαδή το κανάλι επικοινωνίας με το στρατόπεδο των Δυνάμεων του Φωτός, για να αποτραπεί η καταλυτική του παρέμβαση που θα ματαιώσει μια για πάντα τα σχέδια του σκοτεινού στρατοπέδου. Είναι αυτό το μόνο που τρέμει το στρατόπεδο του σκότους, μην τυχόν και υπάρξει μαζική αφύπνιση των ανθρώπων και στραφούν στην προσευχή και δώσουν «ΑΔΕΙΑ» στις Δυνάμεις του Φωτός να παρέμβουν, γιατί τότε γνωρίζουν ότι με βάση το Νόμο του Θεού θα συντριβούν. Όσο οι άνθρωποι αποφεύγουν την προσευχή, το στρατόπεδο του σκότους δεν κινδυνεύει, γιατί τον ίδιο τον άνθρωπο ξέρει στη συνέχεια πώς θα τον «εξαπατήσει». Ξέρει με τι είδους χειραγώγηση και ποιούς κατάλληλους πλάγιους και ανήθικους τρόπους, πώς να του κλέψει τη συναίνεσή του, έτσι ώστε να παρεμβαίνουν οι δυνάμεις τους σκότους συνεχώς στη ζωή του και να τον οδηγούν σε μεγαλύτερη υποβάθμιση και πνευματική σκλαβιά σε αυτές τις «διαβολικές» δυνάμεις. Όλο το παιχνίδι στο υλικό επίπεδο παίζεται στο να μην αφυπνιστούμε και μέσω προσευχής ή άλλης μορφής ιεροπραξίας, όπως πχ ο οραματισμός που κάνουμε για την Ελλάδα ή ο παγκόσμιος οραματισμός για το χρήμα, ζητήσουμε-δώσουμε «ΑΔΕΙΑ» παρέμβασης στις Δυνάμεις του Φωτός.

Η δύναμη της προσευχής και γενικότερα της ιεροπραξίας είναι απεριόριστη, γιατί μέσω αυτής έρχεται η δυναμική παρέμβαση του Θεού στον γήινο κόσμο.

 

Αρκετοί άνθρωποι, ενώ δεν απορρίπτουν σαν ιδέα την προσευχή εν γένει, από μέσα τους όμως δεν είναι τόσο σίγουροι για την αποτελεσματικότητά της. Τουλάχιστον έτσι όπως γνώρισαν την προσευχή μέσα από την θρησκεία από την οποία γνώρισαν την προσευχή. Δεν είναι σίγουροι για την αποτελεσματικότητά της, γιατί την βλέπουν μέσα από το λάθος πρίσμα όπου ο άνθρωπος ικετεύει ένα Θεό που ούτε καν ξέρει που βρίσκεται ή εάν τον ακούει ή ακόμη χειρότερα εάν τον αγαπάει και στη συνέχεια περιμένει δει εάν αυτός ο Θεός «δεήσει» να απαντήσει την προσευχή του. Συνήθως απογοητεύεται γιατί ο Θεός δεν απαντάει στην «ικετευτική» του προσευχή. Πάλι όμως δεν την απορρίπτει τελείως σαν ιδέα, γιατί δεν θέλει να έρθει και σε αντίθεση με την θρησκεία του, αλλά στην πράξη την εγκαταλείπει σαν κάτι που δεν δουλεύει αξιόπιστα. Αυτό όμως είναι μεγάλο λάθος και πλέον ως Ελλάδα δεν έχουμε το περιθώριο να συνεχίσουμε να το κάνουμε. Είναι τρομερά μεγάλα τα οφέλη εάν καταλάβουμε πώς πρέπει να τη χρησιμοποιήσουμε σωστά. Και επιπρόσθετα σαν Έλληνες επειδή έχουμε το χαρακτηριστικό των έντονων συναισθημάτων εάν καταλάβουμε αληθινά πως λειτουργεί η προσευχή, με το "συναισθηματικό καύσιμο" που διαθέτουμε μπορούμε στην πράξη να πετύχουμε "αληθινά θαύματα"!

 

Ένα από τα παλαιότερα μέλη και φίλους του ΠΑ.ΔΙ.ΣΥ, ο Π.Λ., σε μια παλαιότερη συζήτησή μας για τη δυσκολία της Ελλάδος, ανέφερε ότι θα έπρεπε να ενεργήσουμε όπως ενήργησαν οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης στο Βυζάντιο, στην περίφημη πολιορκία υπό των Αβάρων. Όταν η Πόλη είχε βρεθεί υπό την πολιορκία των Αβάρων, ο αυτοκρατορικός στρατός έλειπε σε εκστρατεία και δεν φαινόταν καμία «λογική» δυνατότητα αποτροπής του μοιραίου, δηλαδή της αλώσεως της Κωνσταντινούπολης. Τότε με πρωτοβουλία του Πατριάρχου Σέργιου κάλεσε τον λαό της Κωνσταντινούπολης και προσευχήθηκαν για βοήθεια. Η δύναμη της προσευχής ήταν μεγάλη και η παρέμβαση ακαριαία. Εμφανίστηκε η Παναγία (υπήρξαν μαρτυρίες ανθρώπων που την είδαν να περπατάει στα τείχη). Τι συνέβη; Σηκώθηκε κακοκαιρία και βούλιαξε τα καράβια των Αβάρων με αποτέλεσμα να εξαλειφθεί ο στόλος τους και οι λιγοστοί εναπομείναντες να αποχωρήσουν.

Δεν σας κάνει εντύπωση ότι έπρεπε να προσευχηθούν οι κάτοικοι για να γίνει παρέμβαση; Δεν έβλεπε νωρίτερα ο Θεός τι γινόταν και πού πήγαινε το πράγμα για να παρέμβει από μόνος του; Ασφαλώς και έβλεπε, αλλά δεν είχε δικαίωμα παρέμβασης λόγω του ίδιου του Νόμου Του περί ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου, εκτός και εάν του δινόταν «ΑΔΕΙΑ» του Θεού από τους ανθρώπους να παρέμβει όπως και έγινε μέσω της προσευχής.

 

Στη συζήτηση, ο φίλος του ΠΑ.ΔΙ.ΣΥ. υπονόησε ότι πιθανόν ο πατριάρχης ο Σέργιος να ήταν κάποιος προικισμένος πνευματικά άνθρωπος, που είχε «ιδιαίτερες γνώσεις» που τον καταστούσαν ικανό να κάνει την προσευχή του αποτελεσματική. Δεν γνωρίζω και δεν έχω λόγο να αμφιβάλω ότι μπορεί ο Σέργιος να ήταν κάποιος χαρισματικός πνευματικά άνθρωπος. Μα αμφιβάλλω εάν αυτός ήταν ο λόγος της επιτυχίας. Εάν ήταν κάποιος που είχε ειδικές γνώσεις και δυνάμεις,  γιατί θα έπρεπε να μαζέψει όλους τους κατοίκους στη Αγιά Σοφιά και να προσευχηθούν όλοι μαζί; Θα μπορούσε μόνος του και απερίσπαστος να το κάνει κάπου ιδιωτικά. Μα και εάν αυτός είχε γνώσεις, τι θα προλάβαινε να δείξει στους χιλιάδες «αμύητους» κατοίκους σε στιγμές τέτοιας πίεσης, όταν οι Άβαροι από ώρα σε ώρα θα έμπαιναν μέσα στην Πόλη και θα τους έσφαζαν; Τίποτα απολύτως. Απλά ο Σέργιος ήξερε τη δύναμη της προσευχής. Και εάν αυτός ήξερε ως πνευματικός άνθρωπος τη δύναμη της προσευχής, οι χιλιάδες «αμύητοι» προσήλθαν στην προσευχή εκ της ανάγκης. Βλέποντας ότι δεν είχαν σωτηρία, «εγκατέλειψαν» το εγώ τους και προσευχήθηκαν, δηλαδή έδωσαν «ΑΔΕΙΑ» στο Θεό να παρέμβει. Και μπορεί κάποιος να ρωτήσει, μα καλά και οι Άβαροι που σκοτώθηκαν από τη Θεϊκή παρέμβαση δεν ήταν άνθρωποι; Αυτούς δεν τους νοιάστηκε ο Θεός; Η απάντηση είναι ότι και οι Άβαροι λειτουργούσαν και αυτοί με βάση το εγώ τους, το «εκτός Χάριτος και Νόμου Θεού» εγώ τους, και μάλιστα έκαναν έναν επιθετικό πόλεμο με βάση τα κίνητρα της εγωϊκής τους φύσης (απληστία, κυριαρχία κτλ). Η προσευχή των Ελλήνων έγινε στη βάση της επίκλησης του δικαίου τους, να έχουν δικαίωμα να ζήσουν χωρίς να έχουν προκαλέσει οι ίδιοι κάτι κακό.

Μην μπερδεύεστε με τις αποφάσεις των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου να κάνουν κατακτητικούς πολέμους. Οι αποφάσεις και τα κίνητρα των αυτοκρατόρων μπορεί ποτέ να μην συμφωνούσαν με αυτές των απλών ανθρώπων. Οι απλοί άνθρωποι, με την αγνή και ειλικρινή τους προσευχή που πατούσε πάνω στο Θεϊκό δικαίωμα κάθε όντος να τιμάει και να προστατεύει την ύπαρξή του, προκάλεσαν την Θεϊκή παρέμβαση υπέρ τους. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η προσευχή για παρέμβαση γίνεται και είναι πάντοτε σύμφωνη με τις Αρχές του Φωτός. Μη νομίζετε ότι εάν προσευχηθούμε να πάμε να κάνουμε κακό σε κάποιο άλλο κράτος, θα έχουμε την υποστήριξη και βοήθεια του Φωτός. Στην τρέχουσα όμως περίπτωση ανάγκης που βρίσκεται η Ελλάδα, είμαστε σε κατάσταση δικαίου, γιατί αυτό που γίνεται είναι ανήθικο, βάρβαρο και προερχόμενο από τις δυνάμεις τους σκότους.

 

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά. Για να σας δείξω ότι η προσευχή δεν χρειάζεται ιδιαίτερες ικανότητες και γνώσεις, αλλά κυρίως χρειάζεται συνειδητή απόφαση, να αφήσουμε το τιμόνι από τα χέρια μας και να το παραδώσουμε στην Χάριν του Θεού. Χρειάζεται ειλικρίνεια καρδιάς ότι θα τιμήσουμε και θα σεβαστούμε αυτή μας την απόφαση και όσο μπορούμε θα λειτουργούμε με βάση τις Αρχές του Θεού και των Δυνάμεων του Φωτός τις οποίες επικαλεστήκαμε και μέσω της προσευχής μας συναινέσαμε συνειδητά, να δώσουμε «ΑΔΕΙΑ» να παρέμβουν στη ζωή μας.

 

Επαναλαμβάνω, είναι εκ του «πονηρού» οι απόψεις ότι η προσευχή θέλει γνώσεις και ιδιαίτερες ικανότητες και έχει σκοπό να μας κάνει να πιστέψουμε ότι είναι κάτι δύσκολο και απαιτητικό, έτσι ώστε να μας αποτρέψει να κάνουμε αυτή την πολύ απλή αλλά άκρως σωτήρια για εμάς και την πατρίδα μας πράξη. Όπως είναι εκ του πονηρού και οι «πνευματικές απόψεις», ότι η σωτηρία μας έχει δρομολογηθεί και πως ό,τι και να γίνει θα σωθούμε, θα ανέλθουμε στην 5η, στην 6η, στην 7η….ή στην 1000η διάσταση και όλα είναι ένα παιχνίδι του φωτός και ότι δεν υπάρχει κακό κτλ. Δηλαδή είναι σαν να λέμε ότι όλα γίνονται έτσι για να περάσει η ώρα και στο τέλος όλοι θα αφυπνιστούμε στη θεϊκή μας φύση φωτισμένοι. Δεν είναι καθόλου έτσι. Μόνο μέσω της ελεύθερης μας βούλησης και της συνειδητής μας απόφασης σε ποιο στρατόπεδο θέλουμε να δώσουμε άδεια να παρέμβει, θα κριθεί το πού θα πάμε τόσο ατομικά όσο και ως Ελλάδα αλλά και ανθρωπότητα γενικότερα. Και μην πέφτετε στη παγίδα να πιστέψετε ότι μπορείτε να διατηρήσετε θέση ουδετερότητας. Εάν δεν δώσετε συνειδητά την συναίνεσή σας στο στρατόπεδο του Φωτός, είναι απόλυτα σίγουρο ότι το στρατόπεδο του σκότους θα την υφαρπάξει χωρίς να το καταλάβετε, όπως κάνει συνεχώς και έχουν οδηγηθεί τα πράγματα εδώ που έχουν οδηγηθεί.

 

Θα θέλαμε ως ΠΑ.ΔΙ.ΣΥ να σας καλέσουμε σε προσευχή για την Ελλάδα πάνω στις αρχές που αναπτύχθηκαν σε αυτό το κείμενο. Να δώσουμε συνειδητά, μέσω της προσευχής μας «ΑΔΕΙΑ» στο Θεό και τις Δυνάμεις του Φωτός να επέμβουν υπέρ της Ελλάδος, με βάση το ανώτερο Θεϊκό Σχέδιο. Η πρόκληση για εμάς θα είναι μέσω της προσευχής να σταματήσουμε να έχουμε γνώμη για το τι είναι καλύτερο να γίνει, να σταματήσουμε να μοιράζουμε δεξιά και αριστερά ευθύνες για το τι έφταιξε και γενικά να παραδώσουμε το θέμα της Ελλάδος στα χέρια της Χάριτος του Θεού και της ανώτερης Βούλησης Του.

Προσοχή, όταν λέω να σταματήσουμε να έχουμε γνώμη, δεν εννοώ να περάσουμε στην παθητικότητα αλλά να παραδώσουμε την κατάσταση στα χέρια της Ανώτερης Σοφίας του Θεού και στη συνέχεια να είμαστε σε μεγάλη εγρήγορση και επαγρύπνηση περιμένοντας σαν τον «απλό στρατιώτη» να λάβουμε τις εντολές δράσης (θεωρήστε και όλο αυτό το κείμενο σαν εκτέλεση μια τέτοιας εντολής. Βλέπετε ακόμη και αυτή η παρέμβαση σύνταξης και δημοσιοποίησης αυτού του κειμένου πρέπει να γίνει μέσα από κάποιον άνθρωπο!).

Όταν συντονιστούμε σε αυτή την κατάσταση σύνδεσης και ζητήσουμε την παρέμβαση της Θείας Χάριτος, θα ξέρουμε τι είναι αυτό που θα πρέπει να κάνουμε ο καθένας μας ξεχωριστά αλλά και συλλογικά. Και ξέρετε γιατί θα το ξέρουμε; Γιατί θα πάψουμε να έχουμε στραμμένες τις κεραίες μας προς τις εξωτερικές πηγές παραπλάνησης (ΜΜΕ κτλ) και θα παίρνουμε εντολές από μέσα μας -μέσω της καθοδήγησης της Θείας Χάριτος- ή από κανάλια που σίγουρα είναι στρατευμένα και συντονισμένα στο στρατόπεδο του Φωτός πχ ΠΑ.ΔΙ.ΣΥ, New Earth Network (Πλανητικό, Δίκτυο Φωτός), Σύστημα Μορφογένεσις κ.α

 

Ολοκληρώνοντας αυτό το κείμενο θα θέλαμε να σας δώσουμε και το πρακτικό του κομμάτι που αφορά την Επίκληση-Προσευχή για την Ελλάδα που έχουμε δημιουργήσει καθ' εμπνευστικής υπόδειξης των Ανώτερων Πνευματικών Δυνάμεων του Φωτός που έχουν υπό την επιστασία Τους την Ελλάδα. Αυτή έχει αναρτηθεί στο site του New Earth Network και μπορείτε να τη διαβάσετε στον παρακάτω σύνδεσμο:

 

ΕΠΙΚΛΗΣΗ-ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


 

 










active³ 5.0 · © 2000 - 2015 IPS Ltd · Όροι χρήσης